Bij het aanschouwen van de financiële markten in de voorbije weken moest ik terugdenken aan de ervaring van (vele) jaren geleden, toen we als jong gezin pretparken bezochten en daarbij de behoefte voelden om ons op een roetsjbaan te begeven. Naast het bochten-, stijg- en daalwerk, bij voorkeur in een amper verlichte tunnel, werd je toen (waarschijnlijk nu nog altijd) vergast op poppen die uit het niets te voorschijn kwamen begeleid door luid geschreeuw, om je extra te doen schrikken. Aan het eind van de rit was er dan altijd het gevoel van “we hebben het overleefd”. Op de financiële markten is het net eender. Naast het klassieke bochtenwerk (de economische cycli, het renteverloop enz) waren er de voorbije week ook de nieuwsfeiten die uit het niets opdoken en voor behoorlijke zenuwachtigheid zorgden. Financial Times Alphaville verwees naar Bild Zeitung dat details had gepubliceerd over het reddingsplan voor de eurozone en meer bepaald de voorwaarden die eraan verbonden zijn, waardoor de twijfel weer binnensloop. Ik overweeg trouwens om bij onze CEO een verzoek tot een abonnement op Bild in te dienen. Ander nieuwsfeit: uit bepaalde verklaringen van de China Investment Corporation werd afgeleid dat China misschien zijn houding tegenover beleggingen in de eurozone zou herzien wat tot een verkoopgolf aanleiding gaf. ’s Anderendaags werd dit ontkracht en barstte een koopgolf los.
Het beeld dat we krijgen is er een van excessieve volatiliteit. Op zich niets nieuws want reeds in 1990 publiceerde Robert Shiller (dezelfde Shiller van de Case-Shiller huizenprijsindex in de VSA) een boek onder de titel Market Volatility waarin hij aantoonde dat de aandelenkoersen veel meer schommelen dan de schommelingen in de “fundamentals” gemeten op basis van de dividenden. Wat vandaag nieuw is, is dat de excessieve volatiliteit eh … excessief aanvoelt, het gaat allemaal veel harder en alles wordt geïmpacteerd: we leven in een wereld van excessieve volatiliteit met extreme correlatie. Dit houdt verband met verschillende factoren. Eén, een zeer grote gevoeligheid van beleggers voor neerwaarts risico (de ervaring post Lehman ligt nog vers in het geheugen). Twee, een gevoel van “zitten er nog lijken in de kast?”. Drie, een gevoel van “het geld is op”, m.a.w. mocht er iets ernstig gebeuren, bestaat er dan überhaupt nog een mogelijkheid om de scherven te lijmen? Vier, er is nog altijd “excess liquidity” en “leverage” in het systeem wat kuddegedrag in de hand werkt, vandaar dat nieuws over Chinese beleggingen in Euro de Australische dollar drie procent doen dalen en de volgende dag drie procent doen stijgen…
Hoe ga je daarmee om als belegger? Eerst moet je een keuze maken over je beleggingshorizon. Ofwel verkort je die en word je een momentumbelegger door in te spelen op de kortetermijntrend (let daarbij op voor de “saloon doors” want de laatste die koopt in een rally is de eerste die het zich beklaagt wanneer de trend keert). Dit veronderstelt dat je voldoende tijd kan uittrekken hiervoor want één ding is duidelijk, de volatiliteit blijft hoog in de komende maanden. Ofwel ga je voor lang, gebaseerd op de fundamentals. De gouden raad daar is aan de verleiding te weerstaan om tien keer per dag te checken hoe je portefeuille het doet. Beter dus naar Roland Garros en de wereldvoetbalcup kijken dan naar bijvoorbeeld CNBC.
Zijn er dan nog beleggingen die op basis van de fundamentals interessant lijken? Jazeker. Twee voorbeelden uit de lijst. Onlangs was ik bij ons team in Amsterdam dat gespecialiseerd is in het beheer van aandelen met een hoog dividendrendement. Die aandelen zijn zorgvuldig gefilterd op het vlak van de kwaliteit (teneinde “value traps” te vermijden) en hun Europese portefeuille levert een huidig dividendrendement van 4.1% en een verwacht dividendrendement voor de komende twaalf maanden van 4.7%. De verwachte koers/winst-verhouding is lager (dus goedkoper) dan die van de algemene Europese index (MSCI Europe) (10.7% tegenover 12.1%) en de langetermijnschuld in procent van het eigen vermogen ligt nauwelijks hoger (42.8% tegen 39.8%). Voor iemand die overweegt om bijvoorbeeld Duitse overheidsobligaties op 10 jaar te kopen (rendement van ongeveer 2.6%), of Italiaanse (rendement 4.11%) of Spaanse (rendement 4.24%) en ze aan te houden tot op de vervaldag is het raadzaam toch even stil te staan bij een hoogrenderende aandelenportefeuille als alternatief. Zo’n portefeuille is bovendien beter bestand tegen mogelijke inflatieschokken, biedt opwaarts potentieel in functie van de winstcyclus en het risico dat de koersen exclusief dividenden van Europese kwaliteitsaandelen binnen 10 jaar lager staan dan vandaag lijkt me toch heel beperkt (alhoewel niet nihil).
Een tweede voorbeeld betreft ondernemingsobligaties met een hoog rendement in USD. Mijn collega Marty Fridson, sinds jaar en dag een expert in hoogrenderende obligaties en werkzaam in ons kantoor in New York, gaf me vorige week een update van zijn berekening van de verwachte return voor de komende twaalf maand van deze obligaties. Op basis van de consensusvoorspelling van het verloop van de langetermijnrente voor overheidsobligaties, de huidige rentespread tussen ondernemings- en overheidsobligaties en de voorspelde wijziging (bron: Moody’s) van de default rate kwam hij tot een verwachte opbrengst voor de komende 12 maanden van ongeveer 11% in USD. Dit is een voorspelling dus de gebruikelijke waarschuwingen zijn hierbij op hun plaats maar niettemin lijkt dit toch een interessante belegging, a fortiori tegen een achtergrond van wat meer twijfel voor de komende maanden over de beurs en een verzwakkende Euro.
William De Vijlder
28 mei 2010
Het beeld dat we krijgen is er een van excessieve volatiliteit. Op zich niets nieuws want reeds in 1990 publiceerde Robert Shiller (dezelfde Shiller van de Case-Shiller huizenprijsindex in de VSA) een boek onder de titel Market Volatility waarin hij aantoonde dat de aandelenkoersen veel meer schommelen dan de schommelingen in de “fundamentals” gemeten op basis van de dividenden. Wat vandaag nieuw is, is dat de excessieve volatiliteit eh … excessief aanvoelt, het gaat allemaal veel harder en alles wordt geïmpacteerd: we leven in een wereld van excessieve volatiliteit met extreme correlatie. Dit houdt verband met verschillende factoren. Eén, een zeer grote gevoeligheid van beleggers voor neerwaarts risico (de ervaring post Lehman ligt nog vers in het geheugen). Twee, een gevoel van “zitten er nog lijken in de kast?”. Drie, een gevoel van “het geld is op”, m.a.w. mocht er iets ernstig gebeuren, bestaat er dan überhaupt nog een mogelijkheid om de scherven te lijmen? Vier, er is nog altijd “excess liquidity” en “leverage” in het systeem wat kuddegedrag in de hand werkt, vandaar dat nieuws over Chinese beleggingen in Euro de Australische dollar drie procent doen dalen en de volgende dag drie procent doen stijgen…
Hoe ga je daarmee om als belegger? Eerst moet je een keuze maken over je beleggingshorizon. Ofwel verkort je die en word je een momentumbelegger door in te spelen op de kortetermijntrend (let daarbij op voor de “saloon doors” want de laatste die koopt in een rally is de eerste die het zich beklaagt wanneer de trend keert). Dit veronderstelt dat je voldoende tijd kan uittrekken hiervoor want één ding is duidelijk, de volatiliteit blijft hoog in de komende maanden. Ofwel ga je voor lang, gebaseerd op de fundamentals. De gouden raad daar is aan de verleiding te weerstaan om tien keer per dag te checken hoe je portefeuille het doet. Beter dus naar Roland Garros en de wereldvoetbalcup kijken dan naar bijvoorbeeld CNBC.
Zijn er dan nog beleggingen die op basis van de fundamentals interessant lijken? Jazeker. Twee voorbeelden uit de lijst. Onlangs was ik bij ons team in Amsterdam dat gespecialiseerd is in het beheer van aandelen met een hoog dividendrendement. Die aandelen zijn zorgvuldig gefilterd op het vlak van de kwaliteit (teneinde “value traps” te vermijden) en hun Europese portefeuille levert een huidig dividendrendement van 4.1% en een verwacht dividendrendement voor de komende twaalf maanden van 4.7%. De verwachte koers/winst-verhouding is lager (dus goedkoper) dan die van de algemene Europese index (MSCI Europe) (10.7% tegenover 12.1%) en de langetermijnschuld in procent van het eigen vermogen ligt nauwelijks hoger (42.8% tegen 39.8%). Voor iemand die overweegt om bijvoorbeeld Duitse overheidsobligaties op 10 jaar te kopen (rendement van ongeveer 2.6%), of Italiaanse (rendement 4.11%) of Spaanse (rendement 4.24%) en ze aan te houden tot op de vervaldag is het raadzaam toch even stil te staan bij een hoogrenderende aandelenportefeuille als alternatief. Zo’n portefeuille is bovendien beter bestand tegen mogelijke inflatieschokken, biedt opwaarts potentieel in functie van de winstcyclus en het risico dat de koersen exclusief dividenden van Europese kwaliteitsaandelen binnen 10 jaar lager staan dan vandaag lijkt me toch heel beperkt (alhoewel niet nihil).
Een tweede voorbeeld betreft ondernemingsobligaties met een hoog rendement in USD. Mijn collega Marty Fridson, sinds jaar en dag een expert in hoogrenderende obligaties en werkzaam in ons kantoor in New York, gaf me vorige week een update van zijn berekening van de verwachte return voor de komende twaalf maand van deze obligaties. Op basis van de consensusvoorspelling van het verloop van de langetermijnrente voor overheidsobligaties, de huidige rentespread tussen ondernemings- en overheidsobligaties en de voorspelde wijziging (bron: Moody’s) van de default rate kwam hij tot een verwachte opbrengst voor de komende 12 maanden van ongeveer 11% in USD. Dit is een voorspelling dus de gebruikelijke waarschuwingen zijn hierbij op hun plaats maar niettemin lijkt dit toch een interessante belegging, a fortiori tegen een achtergrond van wat meer twijfel voor de komende maanden over de beurs en een verzwakkende Euro.
William De Vijlder
28 mei 2010
het zou interessant zijn te weten welke portefeuille ze samenstellen om aan dergelijke rendementen te komen , zowel wat betreft de aandelen(financials ?health ? ) als die obligatieport.,temeer dat die in USD noteert en dus toch wisselkoersrisico met zich meebrengt (of gaat de USD naar pariteit met de EUR ? )
Kunnen we onze klienten met het juiste beleggersprofiel in dergelijke richting duwen ?
Geplaatst door: PIET VERBRUGGEN | 9/06/10 om 15:22