De arbeidsmarktstatistieken van vorige vrijdag in de VS waren ongeveer de beste die men zich in deze prille herstelfaze van de economische activiteit kon indenken. Het aantal banen dat geschrapt werd viel een stuk lager uit dan verwacht (11.000 tegen 125.000), het cijfer van de vorige twee maanden werd in gunstige zin bijgesteld (met 159.000 banen), de werkloosheidsgraad is gedaald (van 10,2% naar 10,0%), het aantal uren dat per week wordt gewerkt (interessant omwille van de band met het gezinsinkomen) is licht (0,2 uur) toegenomen en het aantal interim jobs die worden gecreëerd is alweer gestegen (meestal verhogen ondernemingen eerst hun personeelsbestand via tijdelijke banen om pas nadien permanente jobs aan te bieden naarmate het herstel zich doorzet). Tot slot is men het erover eens dat seizoeneffecten niet voor één of andere vertekening hebben gezorgd.
Dit alles betekent dat zelfs de meest uitgesproken aanhangers van een herstel in W-vorm nu wel de handdoek in de ring kunnen gooien. Meer nog, men moet gaan rekening houden met een heropleving die, ondanks alle structurele remmen (schuldgraad van gezinnen en overheid, kredietschaarste), verrassend genoeg nog zou kunnen meevallen. Dat is althans wat de obligatiemarkt als signaal geeft: de langetermijnrente is op één week tijd sterk gestegen (zo’n 28 basispunten voor de rendementen op 10 jaar) en de markt gaat er meer en meer van uit dat de eerste beleidsverstrakking van de Federal Reserve reeds rond het midden van 2010 zou kunnen plaatsvinden (wat mij nogal vroeg lijkt). Wat een verandering in inschatting vergeleken met enkele weken geleden.
Vrees voor een sneller dan verwachte verhoging van de beleidsrente heeft er trouwens voor gezorgd dat de beurs van New York vrijdag na een initieel “hoera” lager is gesloten. Toch zal het allemaal zo’n vaart niet lopen. De werkloosheid staat nog altijd op een economisch, sociaal en politiek onaanvaardbaar peil en de langdurige werkloosheid is schrikbarend gestegen, genoeg redenen om een zeer soepel monetair beleid te handhaven gedurende een nog lange tijd. Bovendien zullen 25 basispunten meer op de Federal funds rente niet het verschil uitmaken tussen goed weer en slecht weer in de economie en op de beurs. Integendeel, een eerste verstrakking zou, net als in Australië waar de eerste renteverhoging enkele weken geleden op applaus werd onthaald, worden beschouwd als een blijk van vertrouwen van Ben Bernanke dat het ergste nu wel echt achter de rug is. Dit zou dan betekenen dat het vertrouwen in de winstinschattingen zou toenemen en dat deze prognoses zelfs opwaarts zouden bijgesteld worden. Anders gesteld: intrinsiek goed nieuws zoals vorige vrijdag mag dan al initieel als slecht nieuws worden onthaald door de aandelenbeleggers, maar uiteindelijk zal de positieve inschatting ervan de bovenhand halen.
Je kan anderzijds twijfel uiten betreffende de betrouwbaarheid van de jobcijfers --men springt er creatief mee om. Bovendien hechten de markten er te veel waarde aan, vind ik. Dus het is m.i. een beetje te kort door de bocht om een W-herstel af te schrijven op basis van die cijfers.
Geplaatst door: Luk | 10/12/09 om 09:44